Origineel (Engels)
I joined the community on 15/02/1988. In the family I come from I am the firstborn. I had a desire to serve God, bvt it was not easy due to Rwanda culture. When someone gave birth to a baby girl, they were expected to receive a bride price in the future and grandchildren were highly valued. This cultural expectation made it difficult to choose a path of religious service.
Despite that, I grew up with a strong love for prayer. That’s why I believe that I kept hearing God’s voice with me, calling me to serve him. There is something also I never forget about my calling: we used to live near catholic sisters and there was one called Sr. Emma, who worked at the centre in Nyange. I always looked forward to the day my mother and I would go to take a child to the centre, just so I could see sister Emma. She played a big role in nurturing and encouraging my calling. In general, I do not regret choosing this life of serving God and praying. God has done so much form me. He protected me and my family during the genocide, when human help could not save us. Jesus protected me and for this reason, I want to continue to rely on Him and I am proud of being a sister, and I am happy that Jesus loves me. May God bless you!
Vertaling (Nederlands)
Ik ben op 15 februari 1988 lid geworden van de gemeenschap. In mijn familie ben ik de eerstgeborene. Ik had een verlangen om God te dienen, maar dat was niet makkelijk vanwege de Rwandese cultuur. Als iemand een meisje kreeg, werd er verwacht dat ze in de toekomst een bruidsschat zouden ontvangen en kleinkinderen werden zeer op prijs gesteld. Deze culturele verwachting maakte het moeilijk om voor een leven in dienst van God te kiezen.
Desondanks groeide ik op met een sterke liefde voor gebed. Daarom geloof ik dat ik Gods stem bleef horen; die me riep om Hem te dienen. Er is nog iets wat ik nooit vergeet over mijn roeping: we woonden vroeger vlakbij katholieke zusters en daar was een zuster die Emma heette en in het centrum in Nyange werkte. Ik keek altijd uit naar de dag dat mijn moeder en ik een kind naar het centrum zouden brengen, omdat ik dan zuster Emma kon zien. Zij speelde een grote rol in het koesteren en aanmoedigen van mijn roeping. Over het algemeen heb ik er geen spijt van dat ik voor dit leven van dienstbaarheid aan God en gebed heb gekozen. God heeft zoveel voor mij gedaan. Hij beschermde mij en mijn familie tijdens de genocide, toen menselijke hulp ons niet kon redden. Jezus heeft mij beschermd en daarom wil ik op Hem blijven vertrouwen. Ik ben er trots op een zuster te zijn en ik ben blij dat Jezus van mij houdt. Moge God je zegenen!